ტროელი ქალები

                                                                                        ნუცა კობაიძე

კატო კალატოზიშვილი, ნატუკა კახიძე, მაგდა ლებანიძე, სალომე მაისაშვილი და ქეთა შათირიშვილი - ეს ის ახალგაზრდა, ნიჭიერი, მსახიობები არიან, რომლებმაც წარმოგვიდგინეს, სამეფო უბნის თეატრში, სპექტაკლი „ტროელი ქალები“. არ შეიძლება რეჟისორ დათა თავაძეს და მის არაჩვეულებრივ გუნდს ტაში არ დაუკრა ასეთი წარმოდგენის შემდეგ.

გააკეთო სპექტაკლი დეკორაციისა და სხვადასხვა ეფექტების გარეშე უკვე გაბედული ნაბიჯია. ამას აკეთებს ახალგაზრდა რეჟისორი თან ისე, რომ ახერხებს მონუსხოს ქართველი და უცხოელი მაყურებელი (ფესტივალის სტუმრები).

დარბაზში შესულ საზოგადოებას სპექტაკლი დაწყებული გვხვდება, სცენიდან 5 ქალბატონი გვაკვირდება და გვიღიმის, ისინი ისე სხედან, როგორც ჭირისუფლები მიცვალებულთან და თითქოს ელოდებიან ჩვენგან თანაგრძნობას. სცენაზე, ორ რიგად, განლაგებულ სკამებზე ისე ვსხდებით, თითქოს მართლა პანაშვიდზე ვართ მისულები და გვინდა თუ არა უნდა გავიზიაროთ ის ტკივილი რასაც მგლოვიარე ქალები განიცდიან (მსახიობები). ცოტა ხნის დუმილის შემდეგ კატო კალატოზიშვილი იწყებს დატირებას, ის არ ინძრევა, არც ცრემლი მოსდის, უბრალოდ აქნევს თავს და თანდათან საშინელი სევდა და ტკივილი ისახება მის თვალებში, მის ძარღვებზე (ჩემთვის საოცარი იყო მისი ყურება ამ დროს).    

ბრძოლის შემდეგ

                                                                                   მაკო გოჩაშვილი

შეუძლებელია გულგრილი დარჩე ისეთი წარმოდგენის მიმართ, რომელშიც გამოყენებულია დანტე ალიგიერის, ანტონინ არტაუდის, ფრანს კაფკას და სხვა მსოფლიოში სახელგანთქმულ ავტორთა ნაწარმოებები. იტალიელი რეჟისორის, პიპო დელბონოს მიერ დადგმულმა სპექტაკლმა „ბრძოლის შემდეგ“ ქართველ მაყურებელზე უდიდესი შთაბეჭდილება მოახდინა და მის თვალწინ ისეთი სამყარო გააცოცხლა, რომელიც ძალიან ახლოსაა  ჩვენს თანამედროვეობასა და თითოეული ჩვენგანის განცდებთან.

დაკარგული

                                                                     მაკო გოჩაშვილი

ბრიტანული კომპანია Gecko თბილისის საერთაშორისო თეატრალურ ფესტივალს უკვე მეორედ ეწვია. Gecko ეს არის ფიზიკური ცეკვის თეატრალური დასი, რომელიც 2001 წელს დაარსდა. თამამად შემიძლია ვთქვა, რომ მარჯანიშვილის თეატრის დიდ დარბაზში მსხდომი მაყურებლისთვის კომპანია Gecko-ს მიერ წარმოდგენილი სპექტაკლი „დაკარგული“ უაღრესად საინტერესო და აღმაფრთოვანებელი იყო. სპექტაკლი, რომელიც მთავარი მოქმედი გმირის - ლილის წარსულში გვაბრუნებს და მისი ცხოვრების თანამონაწილეს გვხდის, სხეულის მოძრაობაზე, ცეკვაზეა აგებული. სპექტაკლს ახლდა ოთხენოვანი ტექსტი, მსახიობთა როლების გამუდმებული ცვალებადობა, არაჩვეულებრივი მუსიკა. ყველაზე მნიშვნელოვანი რეკვიზიტი კი მინის ჩარჩოები გახლდათ, რომლის დახმარებითაც იქმებოდა ილუზია, რომ სცენაზე მიმდინარე სიუჟეტი ტელევიზორის ეკრანს მიღმა ხდებოდა. „დაკარგულის“ რეჟისორი - ამით ლაჰავი თვითონვე ასრულებდა ერთ-ერთ როლს წარმოდგენაში. აღსანიშნავია ის ფაქტიც, რომ სპექტაკლის ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი შემადგენელი ნაწილი - ქორეოგრაფია სწორედ მას ეკუთვნის.

პლატერო, მოგზაურობა ვირით

                                                                      მაკო გოჩაშვილი 

ესპანელი პოეტის, ხუან რამონ ხიმენესის პიესის მიხედვით დადგმული სპექტაკლი „პლატერო, მოგზაურობა ვირით“, რომლის რეჟისორიცაა ლევან წულაძე, თუ არ ვცდები, ქართველმა მაყურებელმა პირველად იხილა მარჯანიშვილის თეატრის ახალი სცენაზე. 75 წუთიანი წარმოდგენა პოეტის ესპანეთში მოგზაურობას მიეძღვნა. მშობლიურ მხარეში მოგზაურობის გამორჩეული ნაწილი პოეტის კომპანიონი პატარა ვირი, სახელად პლატერო  გახლდათ. მარჯანიშვილის თეატრის ახალ სცენაზე წარმოდგენილმა სპექტაკლმა უკიდურესად პატარა სივცრე დაიკავა. მაიკ მარანმა პოეტის ვირთან ერთად  მოგზაურობის თხრობით, მაყურებელიც ამოგზაურა ესპანეთის პატარა ქალაქში, თუმცა აქვე აღვნიშნავდი, რომ ეს მოგზაურობა ცოტათი მომაბეზრებელი და დამღლელი აღმოჩნდა თეატრში მისული ადამიანებისთვის.

თეატრალური ფესტივალის ბლოგერები სტუმრად გადაცემა "ავანსცენაში"

თეატრალური ფესტივალის ბლოგერები სტუმრად გადაცემა "ავანსცენაში" :

ნანუკა სეფაშვილი
მაკო გოჩაშვილი
ნუცა კობაიძე

ჭექა-ქუხილი

                                                                                ნუცა კობაიძე 

ინტერესი რუსული თეატრისა და დრამატურგიის მიმართ ყოველთვის დიდი იყო და არის ქართულ საზოგადოებაში, რაც დაამტკიცა დღევანდელმა დღემაც. ფესტივალის ფარგლებში, თბილისმა, 5 ოქტომბერს, ალექსანდრე გრიბოედოვის სახელობის რუსულმა სახელმწიფო თეატრმა წარმოგვიდგინა ა.ნ.ოსტროვსკის პიესა „ჭექა-ქუხილი“.

ბორის გრიგორიევიჩში შეყვარებული კატერინას ტრაგედია, თვალის დახამხამებაში, ერთ პატარა სივრცეში ტრიალდება. 2 საათიანი სპექტაკლი, ორ მოქმედებას, ძალიან მალე მთავრდება. ეს რეჟისორის დამსახურებაა (რეჟისურა, სცენოგრაფია და მუსიკალური გაფორმება ვახტანგ ნიკოლავასი), ის არ გვაძლევს მოდუნების საშუალებას, დარბაზი ჩართულია პროცესში, რომელიც სცენაზე ვითარდება. სცენოგრაფია მარტივი - სამხერხაო, ფიცრები, კუნძი და ჭა. კოსტიუმები თითოეულ პერსონაჟს გვიხასიათებს (კოსტიუმების მხატვარი ნატა კობახიძე), ხოლო მუსიკა თემატურად გასდევს წარმოდგენას.

„отчего люди не летают...“ - ეს ფრაზა ლაიტმოტივად გასდევს სპექტაკლს, მისი ავტორი კი წარმოდგენის ბოლოს იკლავს თავს.

ზენიტის AM/FM

                                                                                   ნუცა კობაიძე 

2013 წლის 27ოქტომბერს, მარჯანიშვილის თეატრის ახალმა სცენამ, პირველად უმასპინძლა ფესტივალის ფარგლებში სპექტაკლს. დანიამ წარმოგვიდგინა მონო სპექტაკლი „ზენიტის AM/FM”, რომლის ავტორი, რეჟისორი და შემსრულებელი გახლავთ მოა ასკლოფ პრესკოტი.

მაგიდა, რადიო, ვაშლი, ღვინის ბოთლი, ორი ბაკალი - ეს ის ნივთებია, რომლის მეშვეობითაც მსახიობმა წარმოგვიდგინა ეტიუდი ქალისა და მამაკაცის, არცთუისე წარმატებული, ურთიერთობის შესახებ. შუქის ანთება-ჩაქრობასთან ერთად იცვლება მსახიობის პოზები, ხან რადიოს უსმენს, ათამაშებს სათვალეს, ის დაღლილია ლოდინით... კომიკურია სცენა, როცა ქალი პაემანზეა თავის წარმოსახვით პარტნიორთან ერთად, ცდილობს რომ დათვრნენ და თავისუფლები, უკომპლექსოები გახდნენ ერთმანეთთან.

ქალი, რომელიც ვერ აღწევს მიზანს, იტანჯება ვნებებში და საბოლოოდ გადის ბეწვის ხიდზე. მოა ასკლოფ პრესკოტი თავისუფლად ახერხებს სცენაზე გაბმულ თოკზე სხვადასხვა ტრიუკების შესრულებას რაც საკმაოდ ლამაზი და ეფექტურია.

მარსელი

                                                               მაკო გოჩაშვილი

თბილისის საერთაშორისო თეატრალური ფესტივალის მომდევნო სტუმარი ერევნის მოზარდ მაყურებელთა სახელმწიფო თეატრი გახლდათ. სომეხი რეჟისორის - აკოფ კაზანჩიანის მიერ დადგმულ წარმოდგენას სახელად „მარსელი“, მაყურებელში დიდი მოლოდინი არ აღუძრავს, რაზეც აშკარად მეტყველებს თუნდაც ის ფაქტი, რომ მარჯანიშვილის თეატრის პატარა სხვენი სპექტაკლის მსვლელობისას უამრავ ცარიელ ადგილს ითვლიდა.

წარმოდგენა, რომელიც ერთ საათს გაგრძელდა ფრანგი მომღერლის - ედიტ პიაფის შემოქმედების არც თუ ისე კარგი ანარეკლი იყო. მარჯანიშვილის თეატრის მყუდრო სხვენში მოკალათებული მაყურებელი არა სპექტაკლზე, არამედ სომეხი მსახიობის მარიამ კაზანჩიანის საღამოზე აღმოჩნდა, რომელიც თითოეულ სიმღერას საყვარელ ადამიანს  - მარსელს უძღვნიდა, რა თქმა უნდა, ედიტ პიაფის სახელით. მინდა აღვნიშნო, რომ მიუხედავად მსახიობის მცდელობისა, მის მიერ წარმოდგენილ სანახაობას გამართულ სპექტაკლს ვერ ვუწოდებთ. თუმცა აღსანიშნავია ის ფაქტიც, რომ მაყურებელთა შორის ისეთი ადამიანებიც იყვნენ, რომელთაც სცენაზე მდგომი მსახიობის მცდელობამ - ყოფილიყო სენტიმენტალური და რაც შეიძლება დრამატული, სიამოვნება მიანიჭა. ფესტივალის ერთ-ერთი მიზანიც ხომ სწორედ ესაა: მაყურებელთა ნაწილი მაინც ასიამოვნოს და თეატრიდან გულგრილი არ გაუშვას.

„Radu Stanca“ თბილისის საერთაშორისო თეატრალურ ფესტივალზე

                                                                                           ნანუკა სეფაშვილი 

             თბილისის საერთაშორისო თეატრალური ფესტივალის ფარგლებში რუმინული თეატრის, „Radu Stanca“-ს,  ორი სპექტაკლი ვიხილეთ. პირველი წარმოდგენა 24 სექტემბერს  „გოდოს მოლოდინში“ იყო, ხოლო მეორე და მესამე დღეს - 25და 26 სექტემბერს  -„გულივერის მოგზაურობა“.  ორივე დადგმის ავტორი საკმაოდ ცნობილი რეჟისორი  სილვიუ პურკარეტეა. ის  არაერთი თეატრალური პრემიის მფლობელია - მათ შორის პიტერ ბრუკის ოქროს გლობუსის , ედინბურგის საერთაშორისო ფესტივალის, დუბლინისა და გდანსკის ფესტივალების. ამიტომაც, სრულიად ბუნებრივია  რომ მაყურებელი ორივე სპექტაკლისგან მაქსიმუმს ელოდა. თუმცა, მოლოდინი მხოლოდ ერთმა მათგანმა - „გულივერის მოგზაურობამ“ - გაამართლა. ამ წარმოდგენებს შორის არსებული დიდი  ხარისხობრივი განსხვავების გამო, თითქმის შეუძლებელია იმის წარმოდგენა, რომ  მათი დამდგმელი რეჟისორი  ერთი და იგივე ადამიანია. მაგრამ,  მიზეზის ახსნა ალბათ  შესაძლებელია -  „გოდოს მოლდინი“ 2005 წელს დადგმული სპექტაკლია, ხოლო „გულივერის მოგზაურობის“ პრემიერა 2012 წელს შედგა. 7 წელი ძალიან დიდი დროა იმისთვის, რომ რეჟისორმა სრულიად შეიცვალოს   ხედვა, მიმართულება და ა.შ. „გულივერის მოგზაურობა“  მართლაც თანამედროვე და სრულიად შთამბეჭდავი სპექტაკლია. სამწუხაროა, რომ იმავეს „გოდოს მოლოდინზე“ ალბათ ბევრი ვერავინ იტყვის.

მარსელი

                                                                         ნუცა კობაიძე

          არ ვიცი საერთოდ ამას სპექტაკლი რატომ ქვია? და ფესტივალის ფარგლებში როგორ აღმოჩნდა ჩვენთან, მაგრამ რადგან ეს ასე მოხდა ორი სიტყვით ავუხსნი იმათ ვინც, მარჯანიშვილის სხვენში, არ ნახა წარმოდგენა რა ვიხილეთ სცენაზე - მაყურებლისგან ზურგით მჯდარი მსახიობი აბრახუნებს პიანინოზე, ცოტა ხანში ამბობს - „მარსელ“ (ადამიანის სახელი, რომელიც მას ძალიან უყვარდა და გარდაიცვალა.

         შეგახსენებთ, რომ სპექტაკლი არის ედიტ პიაფის ცხოვრბაზე) და იწყებს ედიტის ერთ-ერთ სიმღერას, შემდეგ ანთებს სანთელს, ამბობს ისევ - „მარსელ“ და იწყება მეორე სიმღერა, შემდეგ ატრიალებს საათს უკან (ბანალური ქმედება დროის უკან დაბრუნების და გარდაცვლილი ადამიანის გაცოცხლების სურვილი) და ისევ სიმღერა... ასე შესრულდა ედიტ პიაფის 12 სიმღერა, ეს არ იყო სპექტაკლი, ეს იყო უგემოვნოდ თეატრალიზებული კონცერტი (ან რატო ყვიროდა სიმღერის დროს ვერაფრით ვერ მივხვდი). მოკლედ ძალიან გულდაწყვეტილმა დავტოვე „სპექტაკლი“.

ჩვენი კიდურების ნაწილები

                                                                                 ნუცა კობაიძე

ყველაზე სახალისო და სასიამოვნო საყურებელი იყო ფინეთის წარმოდგენა - „ჩვენი კიდურების ნაწილები“. სამი ჯამბაზი, კეთილი ატმოსპერო და მყუდრო დარბაზი (მარჯანიშვილის სხვენი), საკმარისი აღმოჩნდა არაჩვეულებრივი განწყობის შესაქმნელად.

ერთი ქალი და ორი მამაკაცი, მშვენიერი პლასტიკითა და სამსახიობო ოსტატობით. ჰქონდათ უამრავი სახის მიმიკა და კარგი იუმორი. დღევანდელ დღეს მსგავსი სპექტაკლები აუცილებელია, იმისთვის, რომ ადამინი განიტვირთოს და გახალისდეს.

             ყველაზე მეტად ვიცინე მაშინ, როცა პარტერში გადმოვიდნენ მსახიობები და ბუშტებით გაბერილი ნაგვის პარკი გვირტყეს თავში (ვინაიდან არ ვწერთ რეცენზიებს, აღარ დავწვრილმანდები ნიუანსებზე), ასევე ძალიან კომიკური სცენა იყო ყვავილების დარიგება მაყურებელში, ყველა გაკვირვებული დარჩა, მაგრამ არავინ ელოდა, რომ სპექტაკლის ბოლოს ისინი უკან მოითხოვდნენ ძღვენს, და გამოიყვანდნე სიტუაციას ისე თითქოს დარბაზმა დააჯილდოვა ისინი ყვავილების წვიმით.

ზენიტის AM/FM

                                                                                     მაკო გოჩაშვილი

ერთი მსახიობის მიერ წარმოდგენილი სანახაობა ყოველთვის დიდ ინტერესს იწვევს. პროგრამა NEW-ს მომდევნო სპექტაკლი კიდევ უფრო საინტერესო გახადა იმ ფაქტმა, რომ მისი ავტორი, რეჟისორი და შემსრულებელი ერთი ადამიანი გახლდათ. დანიელმა მოა ასკლოფ პრესკოტიმ ნახევარსაათიანი შოუ მაშინ დაიწყო, როდესაც მაყურებელი მარჯანიშვილის თეატრის ახალ სცენაზე ჯერ კიდევ თავის ადგილს ეძებდა. მსახიობი შესაშური სიმშვიდით უმზერდა მათ და ეგრეთწოდებული ეტიუდის შესასრულებლად ემზადებოდა. 

ჩვენი კიდურების ნაწილები

                                                                                           მაკო გოჩაშვილი

თბილისის ერთ-ერთ ყველაზე პატარა თეატრში შეკრებილი საზოგადოება ფინეთიდან ჩამოსულმა დასმა იმდენად მოხიბლა და გაართო, რომ თეატრის ერთგული მაყურებელი მომდევნო დღეებშიც მათ მიერ ნაჩვენებ სპექტაკლზე საუბრობს. კალო კოლექტივი არის დასი, რომელიც თავის წარმოდგენებს ჯამბაზობის ელემენტებზე აგებს.  საფესტივალო სპექტაკლი „ჩვენი კიდურების ნაწილები“ რამდენიმე კომედიური ეტიუდისგან შედგებოდა და იმდენად სახალისო იყო, რომ მაყურებელს არცერთი წამით არ მისცა მოდუნებისა და მოწყენის საშუალება.

გულივერის მოგზაურობა

                                                                                                                          ნუცა კობაიძე

ფესტივალიდან ასეთი კმაყოფილი მეორედ გამოვედი (პირველი იყო ლეპაჟის „the far side of the Moon“). რუმინეთმა 25-26 სექტემბერს, რუსთაველის თეატრის დიდ სცენაზე, შემოგვთავაზა არაჩვეულებრივი „გულივერის მოგზაურობა“. ძალიან კმაყოფილი დავრჩი სილვიუ პურკარეტეს რეჟისურით (მასთან შეხვედრა გაიმართა მოზარდმაყურებელთა თეატრში, 27 სექტემბერს). სანამ სპექტაკლზე წავიდოდი სულ ვფიქრობდი როგორ შეიძლებოდა პატარა ადამიანების შექმნა სცენაზე, სილვიუმ კი ეს ორიგინალურად შემოგვთავაზა; მან შუქჩრდილების საშუალებით მოახერხა მსახიობების დაპატარავება და გადიდება, ასევე ძალიან კომიკურად დადგა მაგიდაზე მოცეკვავე ქალების სცენა, რომლებიც ხელებით იყვნენ დაპატარავებულები (დღეს ხშირად იყენებენ უკვე ამ ხერხს, შენ უკან დამალული ადამიანი ხელების საშუალებით გიპატარავებს ტანს).

მაკბეტი

                                                                                                                    ნუცა კობაიძე

ტრანსვესტიტი კუდიანები, დაუნდობელი ლედი მაკბეტი და უსუსური მაკბეტი - ეს არის მაია კლეჩევსკას პოლონური „მაკბეტი“, რომელიც 23 სექტემბერს გაიმართა გრიბოედოვის დიდ სცენაზე. სანახაობა ეფექტური, პიესის გადაწყვეტა კი საინტერესო იყო (ყველაფერი გათანამედროვებული: კოსტიუმები, ბარის მაგიდა, ბინა). სპექტაკლიდან გამოსული საზოგადოების აზრი ორად გაიყო: ზოგს ძალიან არ მოეწონა, ზოგიც კმაყოფილი იყო პერფორმანსით. ალბათ ეს განაპირობა რეჟისურამ, რომელიც თამამი და ამბიციური იყო.

მაყურებელზე ძალიან იმოქმედა ერთ-ერთი ალქაჯის ქართულმა მეტყველებამ და მუსიკამ, რომელიც მეფის მიერ მემკვიდრის გამოცხადების შემდეგ დაიწყო - ლექს-სენის „ერთი გოგო“, რაც სრულიად მოულოდნელი იყო ყველასთვის.

გოდოს მოლოდინში

                                                                                                                მაკო გოჩაშვილი

ადამიანის სიცოცხლის ყოველ წამს რომ რაღაც მოლოდინი ახლავს თან, ეს ყველასთვის ცნობილი და ჩვეულებრივი რამაა, მაგრამ რას ველით? რა გვტანჯავს ასე ძალიან და სად ვიკარგებით? ლოდინს აბსურდამდე ხომ არ მივყავართ და ხომ არ გვაქვავებს ერთ წერტილში? წერტილში, რომელსაც აწმყო, ჩვენი ყოველდღიურობა ჰქვია? საინტერესოა, რას ელიან სამუელ ბეკეტის პიესის „გოდოს მოლოდინში“ პერსონაჟები, რომლებიც გუშინ საღამოს მარჯანიშვილის თეატრის სცენაზე რუმინელმა რეჟისორმა სილვიუ პურკარეტემ გააცოცხლა. რუმინეთის ეროვნული თეატრი „რადუ სტანსა“ თბილისის თეატრალურ ფესტივალს 2005 წელს დადგმული წარმოდგენით ესტუმრა. ეს არის სპექტაკლი, სადაც ერთმანეთს ერწყმის კომიკური და ტრაგიკული ელემენტები და რომელიც მაყურებელს უამრავ ცხოვრებისეულ დეტალზე დააფიქრებს.

DERDIEDANS

                                                                                                                     მაკო გოჩაშვილი

რუმინეთში არსებულმა გერმანულმა სახელმწიფო თეატრმა ტიმიშოარამ თბილისის საერთაშორისო ფესტივალის პროგრამა NEW გახსნა.  ეს პროგრამა შედგება ისეთი სპექტაკლებისაგან, რომლებშიც ახალბედა დასები მონაწილეობს. ალბათ ყველა დამეთანხმება თუ ვიტყვი, რომ ასეთი მრვალფეროვანი პროგრამის არსებობა უფრო საინტერესოს ხდის ფესტივალს არა მარტო თეატრში მოღვაწე ქართული საზოგადოებისთვის, არამედ მაყურებლისთვისაც, რადგან ეს არის არაჩვეულებრივი შესაძლებლობა იმისა, რომ პროფესიონალების გვერდით შედარებით ახალბედა მსახიობები თუ რეჟისორები ვიხილოთ და მათი ნამუშევრები შევაფასოთ.

..AND WHAT ABOUT SUSHI?!

                                                                                                                              ნანუკა სეფაშვილი

                                                         მთვარის შორი მხარე

        

          ორი დღე გავიდა მას შემდეგ რაც ფესტივალი დაიწყო და ამ ხნის განმავლობაში ქართველ მაყურებელს საშუალება ჰქონდა ენახა რობერტ ლეპაჟის ‘კოსმოსური’  წარმოდგენა „მთვარის შორი მხარე“.  დღეიდან ჩვენი ბლოგი აქტიურად იწყებს მუშაობას და თქვენ ყოველდღიურად შეგეძლებათ გაეცნოთ ფესტივალის ამბებს. გაიგოთ რა ხდება რეპეტიციებზე, როგორ ჩაირა სპექტაკლებმა და ა.შ.

         კანადური დასი “Ex Machina”  თბილისში პირველ სპექტაკლამდე სამი დღით ადრე ჩამოვიდა და ამ ხნის განმავლობაში აქტიურად გადიოდა მოსამზადებელ რეპეტიციებს. სპექტაკლის დეკორაცია (მსოფლიოს სხვადასხვა თეატრის შემდეგ)  ამჯერად  რუსთაველის თეატრის სცენას მოარგეს და 20-21 სექტემბერს საკუთარი ნამუშევარი ქართველ მაყურებელს წარუდგინეს.

         მოლოდინი ფესტივალის დაწყებამდე ბევრად ადრე გაჩნდა.  სწორედ მაშინ, როდესაც ცნობილი გახდა, რომ წელს ფესტივალს  რობერტ ლეპაჟის თეატრი გახსნიდა.

The far side of the Moon

                                                                                                                        ნუცა კობაიძე

„როცა ერთადგილიან ლოგინში გძინავს სულაც არ ნიშნავს იმას, რომ მარტო ხარ და ასევე არ ნიშნავს ორადგილიანში წოლა იმას, რომ აუცილებლად პარტნიორი გყავს...“

სამრეცხაო, მოსაცდელი ადგილი, სარეცხი მანქანასთან მსახიობი ივ ჟაკი ელოდება თავის რიგს. და დადგა მისი დროც, ტანსაცმლის შეყრის პროცესში იგი გადადის სხვა სამყაროში - კოსმოსში, რასაც ეკრანზე გამოსახული კადრებით ვხვდებით. კედელში გამოჭრილი მრგვალი ფანჯარა ხან სარეცხი მანქანაა, ხან აკვარიუმი, ის ქალის მუცელიც არის საიდანაც მსახიობს პატარა კოსმონავტი გამოყავს და კომპიუტერული ტომოგრაფიაც; მოკლედ მისი მეშვეობით ჩვენ ვხედავთ კოსმოსსაც და მიწიერ სამყაროსაც. ასევე მრავალფუნქციურია საუთოვებელი მაგიდა და გამოყენებულია როგორც, რაკეტა, სავარჯიშო მაგიდა, ველოსიპედი, მოტოციკლეტი... მაქსიმალურად ათვისებულია ყველა დეტალი სცენაზე, ზედმეტი არაფერია.

სცენოგრაფია და ის მხატვრული ხერხები, რაც სპექტაკლშია გამოყენებული მაყურებელს ხიბლავს და აძლევს იმის საშუალებას მარტივად აღიქვას ის, თუ რა ხდება სცენაზე, ყველაფერი წამებშია გათვლილი, უცბად იცვლება სცენები და მსახიობიც წამებში იცვლის როლებს. სიუჟეტი თითქოს რთულია, მაგრამ რეჟისორი რობერტ ლეპაჟი ახერხებს მისი მარტივი ენით გადმოცემას.

მარტო დარჩენილი ადამიანის განცდები ხიბლავს ქართველ მაყურებელს, ის ხან აცინებს ხან თრგუნავს მას, მაგრამ განწყობა მაინც ოპტიმისტურია. პერსონაჟი არ აძლევს საკუთარ თავს იმის უფლებას, რომ მოდუნდეს და მიეცეს დეპრესიას; ის ხან სპორტით კავდება, ხან გაზეთის წარმოებით, რომ აღარაფერი ვთქვათ მის კოსმოსურ გეგმებზე. თითქოს მის ცხოვრებაში მხოლოდ ერთი პრობლემა დგას, შეურიგდეს თუ არა ძმას, რომლისაც შურს და რომლის გვერდზეც თავს დაკნინებულად გრძნობს მისი კულტურის, ღრმა განათლების გამო და ასევე იმის გამო, რომ ლაღი, თავისუფალი, მდიდარი ადამიანია და ცხოვრობს თავის გეი პარტნიორთან ერთად.

საინტერესო პერსონაჟები არიან კოსმონავტი სათამაშოები, რომლებიც საოცრად მოძრაობენ. კარადაში დამალული პატარა კოსმონავტი ხელში იღებს დედამიწის ბურთს და ათამაშებს - ამით რეჟისორი ხაზს უსვამს ადამიანის ძალაუფლებას.

ოქროს თევზი, რომელიც სიმბოლოა სურვილების ახდენის - კვდება. კვდება თევზი სახელად ბეთჰობვენი. აქ ხომ მართლა თევზის სიკვდილი არაა მთავარი თემა? რატომ ვკლავთ ბეთჰოვენს, რომელმაც დაწერა მთვარის სონატა? იმიტომ ხომ არა, რომ ოცნება, ოცნებად და ილუზიად რჩება, რომ პერსონაჟი მელანქოლიური ადამიანია.

ივ ჟაკი არაჩვეულებრივად ფლობს ქალურ პლასტიკას, მანერებს, თავისუფლად დადის ქუსლიანი ფეხსაცმლით. ის ამჟღავნებს დედობრივ გრძნობებს თოჯინის მიმართ, რომელსაც ეფერება, ასწავლის სიარულს და ბოლოს უშვებს კოსმოსში...

ბოლო სცენა - ბეთჰოვენის „მთვარის სონატა“, ძირს წევს და იკლაკნება პერსონაჟი, ჭერზე დაკიდებული სარკე კი სულ სხვას გვაჩვენებს - ის დაცურავს კოსმოსურ რაკეტაში - მიწიერ სამყაროში იტანჯება, ილუზია კი აცოცხლებს...

-„როგორც ერთი ანონიმური ფილოსოფოსი ამბობდა: ცხოვრება ნაბოზვარია და მერე კვდები.“ 

მთვარის შორი მხარე

                                                                                                              მაკო გოჩაშვილი

კანადელი მსახიობისა და რეჟისორის, რობერტ ლეპაჟის  მიერ 2000 წელს დადგმული  სპექტაკლი „მთვარის შორი მხარე“ არაერთხელ წვევია მსოფლიოს სხვადასხვა ქვეყანას მაყურებლის გულის მოსანადირებლად და საკუთარი კვალის დასატოვებლად ამა თუ იმ ქვეყნის თეატრის ისტორიაში. მიხარია, რომ ჯერ რეპეტიციაზე, შემდეგ კი მაყურებლით სავსე რუსთაველის თეატრის დიდ დარბაზში ასეთი ცნობილი და მნიშვნელოვანი წარმოდგენის ნახვის საშუალება მომეცა.

სპექტაკლის მთავარი მახასიათებელი ისაა, რომ მასში გაერთიანებულია ხელოვნების ორი ისეთი უმნიშვნელოვანესი დარგი, როგორიცაა თეატრი და კინო. მართლაც, არის წუთები, როდესაც მაყურებელს ეუფლება გრძნობა, რომ ის ზის არა თეატრში, არამედ კინოში და უყურებს არა ცოცხალ მოქმედებას, არამედ ფირზე ჩაწერილ გამოსახულებას. სწორედ ამგვარი სინთეზი ეხმარება კანადაში დაარსებული კომპანიის - EX MACHINA-ის შემოქმედებით დასს, რომ ხელოვნების სრულიად ახალი ფორმები შექმნას და თანამედროვე სამყაროში საკუთარი სიტყვა თქვას.

"Gecko" და "1927" თბილისის საერთაშორისო თეატრალურ ფესტივალზე

                                                                                 ნანუკა სეფაშვილი
           

         
           20 საფესტივალო დღე საკმაოდ დიდი დროა იმისათვის, რომ მაყურებელს  ნათელი წარმოდგენა შეექმნას თანამედროვე  თეატრალურ პროცესებთან დაკავშირებით. ფესტივალების მთავრი ღირსებაც სწორედ ესაა, ერთ კონკრეტულ ქალაქში შეგიძლია ნახო სხვადასხვა ქვეყნის დასების ნამუშევრები. თანაც, ეს თეატრის კრიტიკოსებისთვის  მშვენიერი შანსია  გავიგოთ, თუ რამდენად უწყობს ფეხს ქართული თეატრი დანარჩენი მსოფლიოს თეატრალურ ტენდენციებსა თუ ნოვაციებს, რა მსგავსებები და განსხვავებებია ჩვენსა და სხვა ქვეყნების პერფორმანსებსა და პერფორმერებს  შორის.

            კანადის, პოლონეთის , რუმინეთის, დიდი ბრიტანეთის, სომხეთის, რუსეთის, ფინეთის, დანიის, ისრაელის, იტალიისა   და საქართველოს თეატრალური დასების მიერ წარმოდგენილი საერთაშორისო სპექტაკლების  პროგრამა საკმაოდ მრავალფეროვნად გამოიყურება.  ფესტივალი უკვე მეხუთედ ტარდება და როგორც ყოველთვის, კვლავაც გვთავაზობს როგორც კლასიკური პიესების თანამედროვე ვარიანტებს, ასევე შედარებით ახალი დრამატურგიის ნიმუშებს. 

Gecko. "დაკარგული"

თბილისის საერთაშორისო თეატრალური ფესტივალის ბლოგი

    თბილისის საერთაშორისო თეატრალური ფესტივალი ყოველ წელს სიახლეებს გთავაზობთ. წლევანდელი ფესტივალი წინა წლების მსგავსად მაყურებელის წინაშე წარსდგება მრავალფეროვანი უცხოური და ქართული სპექტაკლების პროგრამით. ფესტივალის ფარგლებში კვლავ ჩატარდება მასტერკლასები, ვორქშოფები, შეხვედრები და ა.შ. და, აი, კიდევ ერთი სიახლე -  ფესტივალის დირექტორის და საფესტივალო გუნდის ინციატივით წლევანდელ ფესტივალს ყოველდღიურად მიმოიხილავენ ახალგაზრდა თეატრმცოდნეები: ნუცა კობაიძე, ნანუკა სეფაშვილი, მაკო გოჩაშვილი. მათ შექმნეს საფესტივალო ბლოგი სადაც განათავსებენ წერილებს. გარდა ამისა სტატიები ფესტივალის ფეისბუკის გვერდზე განთავსდება. ასე, რომ მაყურებელს სპექტაკლების ნახვის შემდეგ საშუალება ექნებათ გაეცნონ ახალგაზრდა პროფესიონალთა აზრს წარმოდგენებისა თუ ფესტივალის გარშემო დატრიალებული ამბების შესახებ. გარდა ამისა საფესტივალო ბლოგსა თუ ფეისბუკის გვერდზე ყველას ექნება საშუალება თავიანთი მოსაზრების გამოთქმის თუ კომენტარის გაკეთებისა. 

                            თბილისის საერთაშორისო თეატრალური ფესტივალის                                                                            საორგანიზაციო   ჯგუფი

2013 და მეხუთე ამბავი

                                                                                                     მაკო გოჩაშვილი

სულ რაღაც ოთხ დღეში თბილისის თეატრალური სამყარო მომაჯადოვებელ, მრავალფეროვან, სიურეალისტურ, ვირტუალურ, ფანტასტიკურ, შთამბეჭდავ სამოსელში გაეხვევა და ისეთ დიდ დღესასწაულს იზეიმებს, როგორიცაა თბილისის საერთაშორისო თეატრალური ფესტივალი. ეს ხომ მართლაც დღესასწაულია ყველა იმ ადამიანისთვის, ვინც თეატრალურ კულტურას ეზიარება და ვისაც სიამოვნებას ანიჭებს თუნდაც ის შეგრძნება, რომ მის ცხოვრებაში არსებობს თეატრი. ადგილი, სადაც სულ სხვაგვარი ელფერი დაჰკრავს ფიქრსაც და გრძნობასაც.

მაშ ასე!

2013 წელი..

თბილისი..

აფიშები.. ფლაერები.. პოსტერები.. კატალოგები.. გამუდმებით ახალ-ახალი ინფორმაცია და უსაზღვრო მოლოდინი..

საერთაშორისო თეატრალური ფესტივალის წყალობით ჩვენ, უბრალო მაყურებელსა თუ პროფესიული თვალსაზრისით დაინტერესბულ პირებს, 15 დღის განმავლობაში ერთმანეთისაგან სტილისტურად თუ ჟანრობრივად განსხვავებული 15 სპექტაკლის ნახვის საშუალება გვეძლევა..

თბილისის მეხუთე საერთაშორისო თეატრალური ფესტივალი [2013]

                                                                                  ნუცა კობაიძე


უკვე მეხუთე წელია მარჯანიშვილის თეატრი გვანებივრებს ამ შესანიშნავი პროექტით; ქართველ მაყურებელს არაჩვეულებრივი შესაძლებლობა ეძლევა გაეცნოს მსოფლიო თეატრალურ წარმოდგენებს, მსახიობებს და რეჟისორებს უტარდებათ მასტერკლასები, რაც ნიშნავს იმას, რომ არ ვართ გაჩერებულები ერთ წერტილში.

არავის დაავიწყდება ჯორჯო სტრელერის უკვდავი სპექტაკლი „არლეკინი - ორი ბატონის მსახური“ - ნემსის ჩასაგდები ადგილი რომ არ იყო მარჯანიშვილის თეატრის დიდ სცენაზე, თეატრალურის სტუდენტები კი გარეთ ვიდექით და ველოდებოდით როდის გაგვიღებდნენ კარს და ვიხილავდით იმ სასწაულს რაც სცენაზე ტრიალებდა. არა მარტო „არლეკინი“, სხვა ბევრი საინტერესო სპექტაკლი ვიხილეთ, რომლებზეც მოთხოვნა ძალიან დიდი იყო და ბილეთები ფიზიკურად არ იშოვებოდა. დარწმუნებული ვარ, ამ ფესტივალის საშუალებით ასეთი დღესასწაულები კიდევ ბევრი იქნება.

პლატეროს მოგზაურობა ვირთან ერთად

პლატეროს მოგზაურობა ვირთან ერთად

ხუან რამონ ხიმენესის პიესის „პლატერო ი იოს“   მიხედვით

მუსიკა, ამბავი და პოეზია ზრდასრული მაყურებლისთვის

რეჟისორი - ლევან წულაძე
მუსიკალური გაფორმება  მარიო კასტელნუოვო ტედესკოსი
ადაპტირებული ვერსიის ავტორი და მთხრობელი -  მაიკ მარანი
თოჯინები  ნინო ნამიჭეიშვილის
მთავარ როლში   კრეიგ ოგდენი

ხანგრძლივობა: 75 წუთი
ერთ მოქმედებად

პროგრამა: სართაშორისო პროგრამა

დასაწყისი: 20:00, სამშაბათი, 01 ოქტომბერი

მდებარეობა: მარჯანიშვილის თეატრი (ახალი სცენა)

ძმები კარამაზოვები

თეოდორ დოსტოევსკი
ძმები კარამაზოვები
დრამა

რეჟისორი - იანუს ოპრინსკი
კომპოზიტორი - მარეკ დიჟაკი
სცენოგრაფები - იერზი რუზკი, რობერტ კუსმიროვსკი
ქორეოგრაფი - თომაზ ბაზანი
განათების რეჟისორი - იან პიოტრ ზამრიკი
ხმის რეჟისორი - იაროსლავ რუდნიცკი
გრიმი ალექსანდერ იანასის
ფოტოგრაფი - მასიეჟ რუკაზი/ აგენსია ბლოუაფი
ლუბლინის კულტურის ცენტრის პროდუქცია
სპონსორი - ადამ მიკიევიჩის ინტიტუტი

მონაწილეობენ:
თომას ბაზანი, ანასტასია ბერნადი, იასეკ ბრზეზინსკი, რომუალდ კრეზელი, ლუკაზ ლევანდოვსკი, მარიუს პოგონოვსკი, კაროლინა პორკარი, მაგდალენა ვარზეცა, ადამ ვორონოვიკი, მარეკ ზერანსკი

ხანგრძლივობა: 160 წუთი
ერთ მოქმედებად

პროგრამა: საერთაშორისო პროგრამა (New)

დასაწყისი: 20:00, ხუთშაბათი, 03 ოქტომბერი

მდებარეობა: კოტე მარჯანიშვილის სახელობის სახელმწიფო დრამატული თეატრი (მცირე სცენა)

ნოსფერატუ

ნ. კოლიადა
ნოსფერატუ
დრამა

რეჟისორი - ოლეგ ბორიოსოვიჩ გეთზი
სცენოგრაფი - იგორ გ. სიდოროვი
ფოტოგრაფი - იგორ უმანსკი

მონაწილეობენ:
იგორ კუდრიავცევი, ამალია ნოსფერატუ, ლეონიდ ოკუნევი

პროგრამა: საერთაშორისო პროგრამა (New)

დასაწყისი: 20:00, სამშაბათი, 01 ოქტომბერი

მდებარეობა: კოტე მარჯანიშვილის სახელობის სახელმწიფო დრამატული თეატრი (მცირე სცენა)

იდიოტი. დაბრუნება

თეოდორ დოსტოევსკი
იდიოტი. დაბრუნება
ოთხი სურათი ლევ მიშკინის ცხოვრებიდან
ფანტასმაგორია სამ მოქმედებად

დადგმის სამხატვრო ხელმძღვანელი - გრიგოლ კოზლოვი
რეჟისორები - გალინა ბიზგუ, ალექსეი პოტიომკინი, გრიგოლ სერებრიანი
დამდგმელი მხატვარი - ვასილი სემიონოვი
მხატვარ-გამნათებელი - ალექსანდრე რიაზენცევი
ხმის რეჟისორი - ანდრეი იურევი
რეჟისორის თანაშემწე - ვერა ლაჩინოვა
სპექტაკლში გამოყენებულია მუსიკა ჯუზეპე ვერდის ოპერებიდან ,,ტრავიატა” და ,,სიცილიური მწუხრი”

პროგრამა: საერთაშორისო პროგრამა (New)

დასაწყისი: 18:00, ორშაბათი, 30 სექტემბერი

მდებარეობა: კოტე მარჯანიშვილის სახელობის სახელმწიფო დრამატული თეატრი (დიდი სცენა)

რა უსასრულოდ, უსაზღვროდ ცივა. . .

                                                         ნანა ბერაძე

                                  რა უსასრულოდ, უსაზღვროდ ცივა. . .

ნანა საბაშვილის ლექსების მიხედვით
ავტორი, რეჟისორი და სცენოგრაფი - ნანა ბერაძე
სპექტაკლში გამოყენებულია ბახის, ვივალდის, შუბერტის, მოცარტისა და პიაზოლას მუსიკა

ხანგრძლივობა: 50 წუთი
ერთ მოქმედებად

პროგრამა: საერთაშორისო პროგრამა (New)

დასაწყისი: 20:00, კვირა, 29 სექტემბერი

მდებარეობა: მარჯანიშვილის თეატრი (ახალი სცენა)

ზენიტის AM/FM

მოა ასკლოფ პრესკოტი
ზენიტის AM/FM

გარე მაყურებლები სტინე ფილმარკი, სორენ ფლორი, კენ ჰარისონი, ესტერ ვრობელი
სცენოგრაფია, ქორეოგრაფია და მუსიკალური გამორმება - მოა ასკლოფ პრესკოტი
ფოტოგრაფი - ანდრეას ბერგმან სტინი

მონაწილეობს:
მოა ასკლოფ პრესკოტი

პროგრამა: საერთაშორისო პროგრამა (New)

დასაწყისი: 20:00, პარასკევი, 27 სექტემბერი

მდებარეობა: მარჯანიშვილის თეატრი (ახალი სცენა)